Málbeinið

Ég bý þar sem Sædýrasafnið var einu sinni og man enn eftir dapurlegri heimsókn þangað með skólabörn í rútu, þar sem við sáum sóðaleg dýr með eymdarsvip húka í búrum sínum, fundum megna skítalykt alls staðar, og sáum Keikó, sem hét þá Siggi, hamast í lauginni sinni, því hann gat ekki annað. En nú er ekkert sædýrasafn, bara syfjulegt úthverfi með hafnfirsku úthverfapakki eins og mér.
Við útjaðar þessa hverfis var einu sinni hægt að beygja út af Reykjanesbraut og fara beint að sædýrasafninu. Á tímabili var svo afrein af Holtinu út á Reykjanesbrautina til að Hafnfirðingar yrðu fljótari í vinnuna í álverinu. Vegna slysa var þessari afrein lokað. Ég varð ekki var við kvartanir út af því, enda eru margar leiðir frá Hafnarfirði og allar greiðfærar.
Nú stendur til að tengja þessa afrein að nýju. Þótt Lúðvík bæjarstjóri viti mætavel að það kostar ekkert nema vandræði og mótmæli foreldra, hlýtur einhver haxmunaaðili að hafa fengið bæjarstjórnina til að gera þetta. Varla hafa íbúar á Holtinu og víðar gert það. Þótt hér ríki íbúalýðræði í orði kveðnu, þá verður ekki kosið um þetta lítilræði og á fundi með foreldrum barna sem hafa áhyggjur af þungri umferð fram hjá skólanum, voru allir fullvissaðir um að með ótal hraðahindrunum og þrengingum yrði hægt svo á umferðinni að ekki yrði skaði af. Þar að auki myndi umferð minnka um viðkomandi götu við þessa vegtengingu. Þetta skildu engir á fundinum nema Lúðvík. Svo bætti hann því við að ef slys yrðu mörg við tilkomu þessara samgöngubóta, yrði veginum lokað aftur. Ekki fylgir sögunni hvað slysin þurfa að vera mörg og hvernig þeim verður skipt í banaslys, alvarleg slys og minniháttar óhöpp. Kannski er eitthvað stigakerfi í gangi sem við vitum ekki um.
Þegar hér er komið sögu, fara utanbæjarmenn að hlæja. Þetta gæti verið frábær Hafnarfjarðarbrandari. Þeir bestu eru allir sannir. Aðeins Hafnfirðingar leggja hraðbrautir fram hjá barnaskólum.

Á græna blettinum á miðri mynd verður Hvaleyrarskóli eftir breytinguna. Ekki er ástæða til að óttast umferðarhávaða. Góð hljóðmön bjargar því.

Fyrir nokkrum árum bar skólabyrjun á góma í spjalli við föður tveggja menntaskólapilta. Ég spurði hvort búið væri að kaupa fartölvur handa sonunum. Faðirinn neitaði því og kvaðst ekki sjá neinn tilgang með því að leggja út fyrir svo dýrum stílabókum. Þá voru fartölvur taldar æskilegar í viðkomandi menntaskóla, en ekki skylda. Tölvuleysið virtist ekki há drengjunum að ráði og luku þeir prófi með ágætum árangri.

Nú skilst mér að fartölvur séu skyldueign í sumum framhaldsskólum. Ekki fylgir sögunni hvort kennslan sé sérstaklega sniðin fyrir tölvueigendur, hvort mikið sé vísað á vefslóðir í kennslustundum eða námsefni á netinu, og enn síður er vitað hvort skólinn hafni tölvulausum nemendum eða vísi þeim frá. Heimildamenn mínir í framhaldsskólageiranum segja fartölvur henta einkum fyrir MSN spjall eða tónlistarhlustun í tímum. Þar fyrir utan sé fartölvan enn dýrasta stílabókin.

Ég sé í anda stúkurnar fullar af kátu fólki, heyri vallarþulinn kynna hlaupara sem koma inn á leikvanginn til að taka endasprettinn á hlaupabrautinni eftir að hafa hlaupið síðustu kílómetrana á lokuðum göngustígum í Laugardalnum, hlakka til að skreppa í sund að hlaupi loknu eða rölta um þetta stóra svæði þar sem margt er í boði fyrir fólk á öllum aldri. Það er hátíðarstemmning og nóg pláss fyrir alla. Stutt á klósett og í bað eftir hlaup, þægilegt að vera með börn og gamalmenni, stutt í strætó niður í miðbæinn (ef þess þarf) eða heim. Þetta er besti vettvangurinn fyrir stóran íþróttaviðburð. Mikið er í lagt og eðlilegt að gera kröfur.

Þess í stað horfi ég yfor troðninginn í þröngri Lækjargötunni þar sem aðstaða er afar bágborin, hvergi hægt að fara í sturtu, langar biðraðir á þessa fáu kamra sem eru í boði, erfitt aðgengi fyrir áhorfendur og vegna umferðar á brautinni þarf að hjóla með þátttakendum til að verja þá slysum á endasprettinum. Tómt vesen að hafa börn með sér, enda er Latabæjarhlaupið komið út að háskóla, sem sýnir hversu Lækjargatan er illa til þess fallin að hýsa almenningshlaup.

Ég hef verið með í RM frá upphafi, oftast sem þátttakandi og stundum á reiðhjóli eins og á laugardaginn, þegar ég fylgdi félaga mínum og bægði frá honum bifreiðum á endasprettinum. Meðan hlaupið var smátt í snðum, hentaði Lækjargatan ágætlega. En ekki lengur. Það er tímabært að flytja.

En í þessuim efnum er við íhaldssamt fólk að eiga. Ég man eftir margra ára baráttu til að fá klósett staðsett við brautina með hæfilegu millibili, eins og er í ÖLLUM hlaupum erlendis. Þetta þótti sumum forráðamönnum hlaupsins vera þvílíkur óþarfi að þeir máttu ekki heyra á það minnst. En þegar ekið verður yfir væntanlegan sigurvegara á leið í mark, er hugsanlegt að einhverjir skilji þetta betur.

Ég horfði á síðustu mínútur landsleiksins í gær á EBU rás á Netinu sem var 20 sekúndum á eftir lýsingunni í útvarpinu. Einhvern veginn var mjög þægilegt að vita alltaf hvað kæmi næst. Þessi háttur er líka hafður á mörgum beinum útsendingum RÚV frá ÓL, nema hvað þar eru myndirnar oft 5 til 10 mínútum á eftir öðrum stöðvum.
Nema hinar stöðvarnar sjái fyrir hvað gerist?

Ég sit yfir 60 mínútna þætti sem verður sýndur nk. þriðjudagskvöld. Þar gefst mér færi á að koma orði dagsins á framfæri. Lekandi er sá sem lekur upplýsingum. Í þættinum er fjallað um mál Valerie Plume Wilson, njósnara CIA. Þar voru lekandar.

Annars er merkilegasta og átakanlegasta efnið í þættinum um konur sem verða fórnarlömb nauðgana í stríði. Þetta innslag vakti mikla athygli hér heima og erlendis þegar það var frumsýnt og þótt maður tárist næstum við að horfa á það, verður ekki horft fram hjá grimmd heimsins.

Hægt er að leita í færslum þessarar síðu. Leitin er óritskoðuð og leiðir stundum í ljós hvað ritstjóri síðunnar er mikill nöldurseggur. Þar sem ég ætla að vakna í rauðabítið á menningardaginn og beisla hjólhest minn, er þessu endurunna tuði hér með komið á framfæri. Ég vona líka að á eftir menningardegi komi menningarnótt í orðsins bestu merkingu.

Þetta skrifaði ég í fyrra um verðlagningu í almenningshlaupum.
Þar kom fram þessi samanburður á verði og vegalengdum. Einnig var reiknað út kílómetragald og þannig fundin ódýrustu hlaupin.

3 km 1400 Eftir 1.ágúst kostar 1900
10km 2500 3300
21 km 3.300 4200
42 km 4.300 5500

Þessar tölur eru óbreyttar í ár. Þeir forsjálu sem skráðu sig í mars, eru sáttastir. Sannir hlauparar ákveða ekki með dags fyrirvara að skella sér í heilt eða hálft þon. Langhlaup er ekki eins og bíóferð þótt boðið sé upp á veitingar á leiðinni.

Ég man eftir stuttri grein í Lesbók Mbl þar sem skrifað var um verðlagningu á kaffibolla á veitingahúsi. Höfundi þótti bollinn dýr en benti á allt sem væri innifalið, þ.e. umhverfi og stemmning og minnti lýsingin einna helst á hrífandi auglýsingu, þar sem kaffisúparinn sæi ferðamenn á gangi, börn að leik, fólk með hund, götusala, ys og þys og iðandi mannlíf eins og klippt út úr amrískri bíómynd. Þess vegna kostar kaffibolli með stemmningu um 500 krónur. Sá sem vill bara kaffið, hellir upp á heima hjá sér og finnst kaffið jafn gott.

Morgunsopinn heima er alltaf góður. En stundum bregður maður sér af bæ og kaupir bolla með stemmningu.

Matthías Johannessen ritstjóri á heiðurinn af orði dagsins. Það sem tveimur fer á milli er oft bundið trúnaði. Nú hefur frásagnargleði og athyglisþörf gripið ritstjórann fyrrverandi og þá dugar ekkert minna en að rjúfa trúnað undir því yfirskini að hann sé fyrndur. Matthías fullyrðir að hann skrifi það sem hann viti sannast, enda ljúgi enginn að dagbókinni sinni. Miðað við hve margir hafa þegar hnekkt fullyrðingum ritstjórans, fer mann að gruna að þessi meinti sannleikur sé eins og hver önnur illgjörn Moggalygi.

Á kennsluárunum var margt rætt undir fjögur augu, bæði við nemendur og foreldra, og þar þurfti aldrei að skilgreina trúnaðarskylduna. Hún var svo sjálfsögð. Dagbækur mínar og minnisbækur eru enn í einhverjum kassa, verða sennilega brenndar við næstu tiltekt, því efni þeirra er ekki merkilegt. Ég hef enga þörf til að koma höggi á fólk með því að upplýsa efni trúnaðarsamtala. Trúnaður fyrnist ekki.

Keppnisferli Þóreyjar Eddu lauk í gær. Hún hefur stundað íþróttir frá því hún fór að ganga, fyrst fimleika í mörg ár og síðan stangastökk í tólf ár. Það er á við fullt starf að vera atvinnumaður í íþróttum og má segja að fólk hefji nýtt líf að ferlinum loknum. Það mátti heyra á Þóreyju og Silja Úlfars lýsti því ákaflega vel þegar hún lagði sína skó á forstofuhilluna.
Þórey Edda tók þetta auðvitað nærri sér eins og sjá mátti í viðtali á RÚV. En ef hún skyldi lesa þessar línur einhvern tíma, ætla ég að kæta hana með því að rifja upp stangarstökksvísuna sem varð til fyrir nokkrum árum þegar stalla Þóreyjar, Vala Flosadóttir, fór mikinn og vann bronsið.

Yfir rána leið er löng
mig langar þó að brosa
er ég gríp um stinna stöng
og stekk - á Völu Flosa.

Meðan spekingar veltu sér alltof lengi upp úr jafnteflisleik í handbolta, horfði eg á beina útsendingu frá úrslitum í 100 metra hlaupi karla og sá Usain Bolt setja þvílíkt heimsmet að maður á varla orð til að lýsa því. Þetta var á flestum stöðvum og þegar búið var að sýna hlaupið í tætlur, skipti ég yfir á RÚV sem hafði merkið sitt um beina útsendingu uppi í horninu og þar var Doktorinn að byrja að lýsa 100 metra hlaupinu eins og ekkert hefði í skorist. Bara 20 mínútum á eftir. Doktorinn er alltaf góður.

að mynda meirihluta.
þessari hringavitleysu.
að breyta um stefnu og skoðanir.
að tapa fylgi.
að forðast fréttamenn eins og heitan eldinn.
að taka smáatriðin fram yfir aðalatriðin.
að skara eld að eigin köku.
að gefa skít í kjósendur.

Slagorð meirihlutans er ekki botnlaust.

Í tíufréttunum í gærkvöldi hélt ég að fréttakona RÚV væri ein á vettvangi í Ráðhúsinu þar sem hún stóð með hljóðnemann, talaði ítrekað um að stíga til hliðar og endaði með því að tilkynna að hún gæfi þeim gólfið. Síðan kynntu Óskar og Hanna trúlofun sína og kysstust því til staðfestingar. Þá kom í ljós heyrnarleysi fréttamanna sem tókst að spyrja þrisvar um sömu atriðin og teygja lopann að óþörfu. Þessi vandræðalegi leikþáttur hefði getað tilheyrt Leiðarljósi sem nú er í sumarfríi vegna ÓL. En parið fær plús fyrir að skipuleggja tilkynninguna með dagskrá RÚV í huga.

Mér finnst kominn tími til að fréttamenn komist að því hvað höfuðborgin Kína heitir. Einhver hefur talið þeim trú um að hún heiti Peking en það er jafnmikill afbökun á Beijing og að kalla Reykjavík Rynkidynk, eins og gert var á stríðsárunum. Með hjálp Gúguls frænda hefði sannleikurinn komið í ljós. Þessi meinloka styður þá kenningu að íþróttafréttamenn hafi greindarvísitölu á við skónúmerið sitt.

Ég er enn í anda fyrir vestan, horfi til fjalla og fjarða og rifja upp ferðalag okkar. Eitt af því sem gladdi mig var góður kostur á leiðinni. Fátt er viðbjóðslegra en hamborgarapulsufæðið með tilheyrandi sósugubbi og þegar við settumst að fyrstu máltíðinni í Heydal við Mjóafjörð var tónninn gefinn. Á boðstólum var nýveiddur silungur, innbakaður með gráðosti og borinn fram með kartöflubitum og mangósalati. Þetta var ljúfmeti. Fyrir matinn hafði ég gengið til hlíða og borðað ber af lyngi.
Á Ísafirði röltum við niður að gömlu húsunum í Neðstakaupstað og sáum hvar kinnarjóður maður slægði fisk við Tjöruhúsið. Þar settumst við inn og fengum að vita að eingöngu væri fiskur á boðstólum og þá spriklandi nýr úr Djúpinu. Kokkurinn mælti með kola og kvað hann svo ferskan að hann dræpist yfirleitt á pönnunni. Við báðum um kola og skötusel og fengum tvær stórar pönnur með þeim félögum, ásamt kartöflum og grænmeti. Þetta voru stórir skammtar og gengum við digur frá borði.
Að finna svona staði er eins og að rekast á vin í eyðimörk.

Þar sem Ragnar Pálsson og Ella Summ hafa komið með athugasemdir sem eru á skjön við efni viðkomandi færslu, er rétt að segja söguna af flugvélinni.

Talið er að þetta hafi verið vorið 1963. Ég stóð, ásamt bróður mínum og næstyngstu systur, við kálgarðshornið og horfði yfir dalinn. Þoka var yfir fjöllum og lá frekar lágt. Við vorum aðallega að horfa, enda varla veður til að leika sér, hugsanlega höfum við verið að gá að nýbornum ám.

Skyndilega kemur stór flugvél, sennilega frá Flugfélagi Íslands, á lágflugi fram úr dalnum, svífur niður eftir að Vatnsfirði og beygir þar til norðurs út Djúpið. Þetta gerðist mjög snögglega og stóðum við gneyp og horfðum á. Ég, elsti bróðirinn, sá þetta afar skýrt, og hef stundum haldið því fram að hafa horfst í augu við farþega, jafnvel talið einn vera að lesa Tímann, meðan flugvélin sveif niður dalinn að Djúpinu. Þess ber að geta að seinni rannsóknir hafa leitt í ljós að algengt var að flugvélar færu svona undir þokuna og flygju sjónflug að Djúpinu og út að Ísafirði.

Ég rifjaði þennan atburð upp fyrir nokkrum árum og taldi víst að systkini mín myndu eftir þessu. Svo reyndist ekki vera. Þau hafa jafnvel gerst svo djörf að halda því fram að þetta hafi aldrei gerst og mig misminni þetta algerlega, hafi jafnvel dreymt þennan atburð og verið undir óhemju áhrifum af lestri bóka um Tom Swift. Ragnar Pálsson, sem hefði hæglega getað verið niðursetningur í Þúfum, ýjar að þessari kenningu í athugasemd sinni, og Ella Summ, sem ég þekki eingöngu af afspurn, bítur höfuðið af skömminni með mærðarlegu framlagi sínu. Mátti ég þola háðslegar athugasemdir á annars ánægjulegu systkinamóti um helgina.

Gaman væri ef einhver farþega í þessari ferð gæti gefið sig fram, eða einhverjir sem staðfesta þessa sögu.